Eerder dit jaar opende in Hamburg een spectaculaire nieuwe concerthal, de Elbphilharmonie. Het meest opvallende aan de eventlocatie is niet de golvende gevel, niet de zacht gebogen lift en ook niet de Escher-achtige trappen of de 843 miljoen architecturale edelstenen.
Het meest interessante kenmerk is het centrale auditorium, een glimmende ivoorcave, gebouwd uit 10.000 unieke akoestische panelen die het plafond, de muren en de balustrades afronden. De concerthal ziet er bijna organisch uit als een golvend, monochromatisch koraalrif, maar het is een technologisch hoogstandje. Het is het product van slimme computer algoritmen die de unieke vormen creëerden.
Schoonheid was niet de enige opdracht van de algoritmes. In de structuren werden een miljoen 'cellen' ingewerkt, kleine uitsparingen die eruit zien alsof iemand een zeeschelp gebruikte om materiaal uit te snijden. Deze cellen, die variëren van vier tot 16 centimeter, zijn ontworpen om geluid in het auditorium te vormen. Een techniek die al eeuwenlang gebruikt wordt (meest beroemd met de Wiener Musikverein), maar de Elbphilharmonie doet het op een geheel nieuwe, visueel aantrekkelijke manier.
De computers berekenden de geluidsabsorptie en weerkaatsing voor elk van de 10.000 panelen, die allemaal verschillend zijn, waarmee het auditorium gebouwd werd zodat alle 2150 zitplaatsen kunnen genieten van een onberispelijke geluidskwaliteit.
Bron: Foto: Elbphilharmonie press © Iwan Baan
