Een projectmanager bij een Nederlands bedrijf dat stands bouwt, heeft een deel van zijn loopbaan stiekem projecten uitgevoerd voor één van de klanten van zijn werkgever: een Amerikaans bedrijf waarvoor hij het account beheerde.
Het eindigde met een onmiddellijk ontslag, en deze maand kwam er een tweede staartje aan: de kantonrechter in Noord-Holland heeft hem veroordeeld tot betaling van € 198.859,11 aan schadevergoeding aan zijn voormalige werkgever, voornamelijk vanwege de winst die het bedrijf misliep op projecten die eigenlijk van hen hadden moeten zijn.
De uitspraak (Rechtbank Noord-Holland, 5 augustus 2026, ECLI:NL:RBNHO:2026:9867) is de tien minuten van elke eventprofessional waard. Niet omdat de wet nieuw is, want dat is hij niet, maar omdat hij in ongebruikelijk concrete cijfers laat zien wat bijklussen voor een klant daadwerkelijk kost.
Wat is er gebeurd
De projectmanager was sinds december 2012 bij het bedrijf in dienst. Zijn contract bevatte zowel een concurrentiebeding als een clausule betreffende nevenactiviteiten: gedurende zijn dienstverband mocht hij geen werkzaamheden verrichten voor een andere werkgever of klant en geen zaken doen voor eigen rekening. Als projectmanager beheerde hij de relaties met verschillende klanten, waaronder het Amerikaanse bedrijf.
In maart 2025 lichtte een collega de werkgever in: de projectmanager was tijdens werktijd bezig met het bouwen van een beursstand voor een klant die geen lopende opdracht bij het bedrijf had. Hij had de collega gevraagd om te helpen met de bouw en erover te zwijgen.
De werkgever liet een IT-leverancier de gegevens van zijn zakelijke laptop uitlezen. Geconfronteerd met de inhoud, gaf de projectmanager toe dat hij nevenwerkzaamheden had verricht en erkende hij dat hij, naar eigen zeggen, op het randje had gelopen. Hij werd ter plekke, tijdens dezelfde vergadering, ontslagen.
De verdediging die niet werkte
In de rechtbank betoogde de ex-werknemer dat de clausule over nevenactiviteiten "niet direct ter sprake was gekomen", dat deze zwaarder was gaan wegen naarmate zijn functie groeide, en dat de Nederlandse wetgeving betreffende clausules over nevenactiviteiten op 1 augustus 2022 is gewijzigd - sindsdien hebben werkgevers een objectieve rechtvaardiging nodig om een verbod op nevenactiviteiten te kunnen handhaven.
De rechtbank verwierp alle bezwaren. De groei in de functie en de wetswijziging maakten de clausule niet ongeldig. Belangrijker nog, de rechter voegde eraan toe dat dit gedrag zelfs zonder clausule ontoelaatbaar zou zijn geweest: in het geheim concurreren met je eigen werkgever, om de klanten van je werkgever, schendt de fundamentele plicht om je als een goede werknemer te gedragen. De clausule maakte de zaak weliswaar makkelijker aan te spannen, maar was niet de reden waarom het gedrag verkeerd was.
De rechtbank verwierp ook het idee dat ontslag op staande voet voldoende straf was. Ontslag wegens wangedrag belet de werkgever niet om afzonderlijk een schadevergoeding te eisen.
De rekening
De schadevergoeding is als volgt opgebouwd: € 188.000 aan gederfde winst op drie projecten die de werknemer erkende te hebben uitgevoerd, € 3.344,82 aan gemiste leverancierskortingen, € 5.335 aan wettelijke compensatie en € 8.554,50 aan kosten voor het vaststellen van de schade - in totaal € 205.224,32, waarvan € 6.365,21 reeds was verrekend met zijn laatste salaris. Wat betreft de gederfde winst betoogde de werknemer dat hij voor de drie projecten veel minder had ontvangen dan de werkgever beweerde te hebben misgelopen. De rechter liet zich hierdoor niet overtuigen: het gaat erom hoeveel winst de werkgever op die projecten zou hebben gemaakt, niet om wat de werknemer heeft opgestreken.
Dat onderscheid zou iedereen die overweegt bij te klussen, aan het denken moeten zetten. Een freelanceklus die je een paar duizend euro oplevert, kan een financiële last met zich meebrengen die zich laat meten aan de winstmarge van je opdrachtgever op hetzelfde werk. Dat is een veel groter bedrag in een branche waarin één enkel project een aanzienlijke waarde kan vertegenwoordigen.
Bron: Rechtbank Noord-Holland, 5 August 2026, ECLI:NL:RBNHO:2026:9867 - Photo: Illustration generated with








