Nieuwe branchegegevens suggereren dat niet reizen, maar materialen het onderdeel van je ecologische voetafdruk zijn waar je daadwerkelijk iets aan kunt doen.
Leg tapijt uit in een hal en je hebt zojuist het meest vervuilende materiaal van je hele gebouw geïnstalleerd. Rol het maandag weer op en in vier van de vijf gevallen is het dan afgelopen. Het belandt in de afvalcontainer en daar betaal je ook nog voor. Dat is een van de bevindingen in A Closer Look, een nieuw rapport van Isla gebaseerd op meer dan 6400 materiaalgegevens die zijn geregistreerd tijdens 789 evenementen in 2025. En tapijt is nog maar het begin van het verhaal.
Ten eerste, wie telt er?
Isla is een onafhankelijke non-profitorganisatie uit het Verenigd Koninkrijk, opgericht in 2020 door professionals uit de evenementenbranche, die zich inzet voor het verkleinen van de CO2-voetafdruk van de evenementenindustrie. In 2022 lanceerde Isla TRACE, een platform voor CO2-meting dat specifiek is ontwikkeld voor evenementen. Organisatoren, bureaus, locaties en beursorganisatoren gebruiken TRACE om energieverbruik, reizen, materialen, catering en afval te registreren bij live, hybride en digitale evenementen. De methodologie is gevalideerd door Avieco, het duurzaamheidsadviesbureau dat nu onderdeel is van Accenture UK, en de rapportage voldoet aan de richtlijnen van het GHG Protocol.
Met andere woorden: dit is geen marketingonderzoek van een leverancier. Het zijn geaggregeerde gegevens van duizenden echte evenementen, precies wat onze branche tot nu toe nodig had.
De categorie die je daadwerkelijk beheert
Vraag een organisator waar zijn/haar CO2-uitstoot vandaan komt en het antwoord volgt al voordat je de vraag hebt afgemaakt: reizen. En ze hebben gelijk. Volgens de gegevens van Isla is 88% van de totale CO2-uitstoot van evenementen te wijten aan de reizen van de deelnemers. Het is bovendien het onderdeel waar je de minste invloed op hebt. Je kunt immers niet kiezen waar je deelnemers verblijven.
Dat leidt tot de nuttigere vraag: wat blijft er over? Als je de reiskosten van het publiek buiten beschouwing laat, stijgen de materiaalkosten naar 27% van wat overblijft. Als je ook de reiskosten van personeel en crew buiten beschouwing laat, vormen materialen 31% van alles wat je daadwerkelijk kunt beheersen. Dat is meer dan alleen vracht, energie en catering. De grootste kostenpost op je lijst, en tegelijkertijd de post die de minste aandacht krijgt in een discussie over duurzaamheid.
Nieuw gekocht, één keer gebruikt, weggegooid.
Het ongemakkelijke is niet hoeveel materiaal er bij de evenementen wordt gebruikt. Het is wat er aan beide kanten van het evenement gebeurt.
Van alles wat werd geregistreerd, was 84% nieuw materiaal, oftewel ongeveer 2,7 ton gloednieuwe spullen per evenement. En veel ervan wordt nooit hergebruikt: 42% van de bouwmaterialen en 69% van de grafische elementen werden precies één keer gebruikt. Dat is een rechte lijn van fabriek naar skip, met twee dagen evenement ertussen.
Isla is openhartig over één vertekening, en het is de moeite waard om die te herhalen. Gehuurd materieel wordt ondergeregistreerd, omdat het in TRACE bijna geen emissies met zich meebrengt en daarom vaak niet wordt ingevoerd. Het werkelijke hergebruikpercentage in de sector is waarschijnlijk hoger dan deze cijfers doen vermoeden. Maar zelfs als we de cijfers ruim interpreteren, komt er een enorme hoeveelheid nieuw materiaal in het evenementensysteem terecht dat er niet meer uitkomt.
Het gedeelte dat op je factuur verschijnt
Hier houdt het duurzaamheidsverhaal op. Isla registreerde 1.229 ton materiaal dat slechts één keer werd gebruikt en vervolgens werd weggegooid. Rekening houdend met de Britse overheidsheffingen voor de verwijdering van verpakkingsafval, lopen de geschatte kosten voor de verwijdering alleen al op tot bijna een half miljoen pond – en dan hebben we het nog niet eens over de kosten voor het ontwerpen, produceren en transporteren van dat materiaal naar de bouwplaats.
Afval is de enige post in je budget waar je niets voor terugkrijgt. Je betaalt om het te produceren, je betaalt om het te vervoeren en je betaalt vervolgens opnieuw om er vanaf te komen. In een markt waar elke offerte onder druk staat, is het vreemd om dat onbesproken te laten.
Terug naar het tapijt
Wereldwijd, en met name in het Verenigd Koninkrijk, is tapijt het materiaal met de hoogste uitstoot in de bouwsector. Slechts 15% ervan is gemaakt van gerecycled materiaal, wat op zich vooruitgang lijkt, totdat je beseft dat gerecycled materiaal niets doet aan de hoeveelheid wegwerpmateriaal.
Eerlijk gezegd verdient tapijt zijn nut. Het neutraliseert de akoestiek in zalen die anders ondragelijk zouden zijn, het is belangrijk voor de toegankelijkheid en veiligheid, en het geeft direct het gevoel van een afgewerkte, doordachte ruimte. Het volledig verwijderen is niet de oplossing, en iedereen die iets anders beweert, heeft nog nooit om 8 uur 's ochtends in een kale tentoonstellingshal gestaan.
De betere vraag is specifieker: welke oppervlakken hebben het daadwerkelijk nodig? Loop door je plattegrond en markeer de gebieden waar tapijt een functie vervult, versus de gebieden waar het ligt omdat het er altijd al lag. Vraag vervolgens jouw leverancier wat er maandagochtend mee gebeurt - en of een herbruikbaar vloersysteem dezelfde functie vijf jaar lang zou kunnen vervullen in plaats van vijf dagen.
Wat de grafische vormgeving betreft, is de standaardbanner zonder pvc-coating de grootste boosdoener, aangezien deze de hoogste totale uitstoot heeft in zijn categorie. Tussen de vloerbedekking en de banners zit het grootste deel van het probleem.
Gewicht is ook een keuze
Een van de meest nuttige bevindingen in het rapport heeft niets te maken met waar een materiaal van gemaakt is. Hout vertegenwoordigt 50% van het totale gewicht van het gekapte hout, maar is slechts verantwoordelijk voor 12% van de emissies – op papier de verantwoorde keuze. Het probleem verschuift echter naar het transport. Isla berekent dat het vervoeren van de 1.255 ton hout in de dataset al zo'n 1,86 ton CO₂e produceert over slechts 10 km, en dat transport over een afstand van meer dan 400 km de ecologische voetafdruk van het materiaal zelf volledig overtreft. Bij plastic is het precies andersom: 37% van het gewicht, 66% van de emissies.
Materiaalkeuze en materiaalvolume zijn geen twee aparte beslissingen. Ze zijn één en dezelfde, en je kunt ze niet afzonderlijk optimaliseren.
De regionale cijfers zijn bemoedigend
De inkooppatronen zijn niet uniform. In de EU is 73% van het materiaal nieuw, tegenover 91% in zowel het VK als de VS. Wat er uiteindelijk in de afvalstroom terechtkomt, varieert van 33% in de VS tot 56% in het VK en 61% in de EU.
Maar er is een detail dat het vermelden waard is: het materiaal dat in het VK het vaakst wordt geregistreerd, is karton op papierbasis, terwijl wereldwijd en in de VS bedrukte PVC-vinylstickers worden gebruikt. Dat is een milieuvriendelijker alternatief dat op grote schaal wordt gebruikt door reguliere leveranciers, met echte productiedeadlines. Daarmee wordt het argument "er bestaan nog geen alternatieven" stilletjes ontkracht.
En een vraag voor de locaties
Isla eindigt met een open vraag, en dat is de discussie die onze sector zou moeten voeren: bestaat de infrastructuur voor circulaire materialen eigenlijk wel?
Meubilair, audiovisuele apparatuur en rigging worden standaard gehuurd. Niemand koopt een truss voor één enkele show. Vloeren, wanden en graphics lijken op de een of andere manier aan die logica te ontsnappen. Locaties zijn bij uitstek geschikt om daar verandering in te brengen – ze hebben immers al de controle over de ruimte, de afvalcontracten en vaak ook over de eigen leveranciers. Een locatie die herbruikbare vloerbedekking op voorraad heeft, of de levering ervan coördineert tussen de verschillende organisatoren, zou de standaard van eenmalig gebruik kunnen doorbreken op een manier die geen enkele individuele organisator alleen voor elkaar krijgt. En degenen die als eerste de stap zetten, zullen iets aanbieden wat hun concurrenten niet kunnen.
Drie dingen die je in je volgende briefing moet veranderen
- Specificeer de volgorde van inkoop. Huur of hergebruik eerst, gerecycled materiaal als tweede, en nieuw materiaal als laatste optie - dit moet als vereiste in de briefing staan, niet als een optie. Leveranciers moeten voldoen aan de specificaties die je opgeeft.
- Bepaal de uitgang voordat je de ingang koopt. Als niemand je kan vertellen waar een materiaal na het laden naartoe gaat, weet je het zelf al: de container in. Een storing midden in de nacht is het slechtst mogelijke moment om die beslissing te nemen.
- Meet het aantal kilo's, niet alleen de CO2-uitstoot. Het volume is het getal dat aangeeft of er daadwerkelijk iets verbetert. Een lichtere show is een goedkopere show.
Dit alles vereist geen overstap naar een andere branche. Het vereist alleen dat er twee of drie extra vragen worden gesteld wanneer de bestelling wordt geplaatst.
Het volledige rapport van Isla, 'A Closer Look: Materials', is gratis te downloaden. Het bevat een compleet overzicht per regio, informatie over de herkomst en de verwerking van materialen, en aanbevelingen voor organisatoren, leveranciers en locaties. Download het rapport hier:Isla_report_A_Closer_Look_Materials.pdf
Bron: Photo: iStockPhoto 157675415
