Niemand kan ontkennen dat de technologische revolutie onze branche ten goede heeft veranderd. LED-schermen met hoge resolutie, de mogelijkheid om met één klik de sfeer te veranderen en de spectaculaire aard van digitale content hebben ons in staat gesteld ervaringen te creëren die vijftien jaar geleden ondenkbaar waren. AV-leveranciers hebben fantastisch werk verricht door een technologie te democratiseren die nu ...
Lees meer
Niemand kan ontkennen dat de technologische revolutie onze branche ten goede heeft veranderd. LED-schermen met hoge resolutie, de mogelijkheid om met één klik de sfeer te veranderen en de spectaculaire aard van digitale content hebben ons in staat gesteld ervaringen te creëren die vijftien jaar geleden ondenkbaar waren. AV-leveranciers hebben fantastisch werk verricht door een technologie te democratiseren die nu de industriestandaard is.
In deze wedloop om visueel spektakel vraag ik me echter wel eens af of we niet in een gevaarlijke valkuil terechtkomen: het idee dat "hoe groter het scherm, hoe beter het evenement". De ware ontwerpuitdaging ligt in het bereiken van perfecte harmonie tussen schermen en fysieke scenografie.
Als professional in decorontwerp wil ik graag een open vraag stellen aan mijn collega's in de branche, zowel technisch als creatief: gebruiken we technologie om de boodschap te versterken, of laten we onbedoeld de achtergrond het onderwerp overschaduwen?
Wanneer we een spreker voor een groot LED-scherm met constant bewegende beelden plaatsen, vragen we de hersenen van de aanwezigen extra moeite te doen om de krachtigste visuele prikkel (het scherm) te negeren en zich te concentreren op de subtielere prikkel (de spreker). Het resultaat is cognitieve overbelasting. Zoals verschillende studies naar schermblootstelling aantonen, vermindert dit de efficiëntie van de neurale circuits die betrokken zijn bij geconcentreerd denken. Heb je ooit op een evenement gemerkt dat je blik afdwaalde naar de achtergrond, waardoor je de draad van wat er gezegd werd kwijtraakte? Misschien is de uitdaging niet het toevoegen van meer pixels, maar het intelligent beheren van schermen en scenografie, zodat de spreker de hoofdrol blijft spelen.
Hieronder deel ik vier belangrijke punten over de relatie tussen schermen en fysiek podiumontwerp die naar mijn mening een diepgaand gesprek tussen ons allen verdienen.
1. Oogbiologie en aandacht van het publiek
We kennen allemaal de kracht van goede grafische content. Maar de cognitieve wetenschap herinnert ons aan iets fundamenteels: het menselijk oog is van nature geprogrammeerd om licht en beweging te volgen.
Wanneer we een spreker voor een groot LED-scherm met constant bewegende beelden plaatsen, vragen we de hersenen van de aanwezigen om extra hun best te doen om de meest krachtige visuele prikkel te negeren en zich te concentreren op de subtielere. Ben je wel eens op een evenement geweest en merkte je dat je blik afdwaalde naar de achtergrond, waardoor je de draad van wat er gezegd werd kwijtraakte? Misschien is de uitdaging niet het toevoegen van meer pixels, maar het intelligent beheren van schermen en scenografie, zodat de spreker de hoofdrol blijft spelen.
2. Is textuur in een wereld vol schermen de ultieme luxe?
We zijn constant verbonden met digitale apparaten. We brengen onze dagen door met staren naar platte, lichtgevende oppervlakken. Daarom vraag ik me af: wat verwachten mensen te vinden als ze een fysiek evenement bijwonen?
Misschien is het juist het ervaren van echte volumes, materialiteit en diepte dat mensen vandaag de dag echt verbindt. Een goed ontworpen fysieke scenografie biedt een visuele 'rust' en een warmte die een scherm, hoe hoog de resolutie ook is, niet kan evenaren. Zou het kunnen dat de meerwaarde van een fysiek evenement vandaag de dag juist schuilt in het bieden van een tastbare en driedimensionale ervaring, waarbij digitale elementen een aanvulling vormen in plaats van het geheel? De kwaliteit van tastbare scenografie is onze grootste troef.
3. De coëxistentie van licht en video
Dit is een punt dat direct van invloed is op de uiteindelijke beeldkwaliteit. Lichtontwerpers weten maar al te goed hoe moeilijk het is om een persoon goed uit te lichten wanneer er een enorme lichtbron vlak achter hem of haar staat.
Vaak zorgt de intensiteit van de ledverlichting ervoor dat het onderwerp "vlak" oogt of de scène vervuild raakt, waardoor er zeer agressieve frontverlichting nodig is om dit te compenseren. Fysieke scenografie stelt ons in staat om met schaduwen te spelen, volumes te creëren en de ruimte op een veel theatralere en emotionelere manier met licht vorm te geven. Kunnen we een middenweg vinden waarbij de video de magie van de belichting niet tenietdoet? De juiste wisselwerking tussen belichting, schermen en scenografie is cruciaal.
4. Duurzaamheid: Wat is nu echt efficiënter?
Hier moeten we de cijfers eerlijk onder ogen zien. We denken vaak dat digitaal "schoon" is omdat er geen fysieke constructie nodig is. Maar als we kijken naar de operationele CO2-voetafdruk, verandert het beeld.
Een groot LED-scherm dat dagenlang aanstaat, verbruikt een aanzienlijke hoeveelheid energie (duizenden watt per uur), om nog maar te zwijgen van de benodigde koeling. Scenografie gebaseerd op modulaire aluminium systemen (zeer herbruikbaar), FSC-gecertificeerde houten frames (die in 50% van de gevallen hergebruikt worden) of gerecyclede katoenen textielsoorten, verbruikt daarentegen geen energie tijdens het evenement zelf. Als we streven naar echte duurzaamheid, is de meest 'milieuvriendelijke' oplossing wellicht niet altijd de meest technologische, maar eerder degene die de minste actieve grondstoffen ter plaatse verbruikt.
Conclusie: Streven naar harmonie tussen schermen en scenografie
Het gaat hier absoluut niet om een terugkeer naar het stenen tijdperk of het afschaffen van schermen. Het zijn fantastische en onmisbare hulpmiddelen.
Mijn voorstel is simpelweg dat we het evenwicht herstellen. Dat technologie een van de ingrediënten wordt, niet het enige gerecht op het menu. Ik zie evenementen voor me waarbij schermen, intelligent geïntegreerd met fysieke structuren, de identiteit bepalen; waar licht, fysieke materie en video een dialoog aangaan om de boodschap te ondersteunen, in plaats van ermee te concurreren.
Wat zijn uw gedachten hierover? Gelooft u dat we het hoogtepunt van de digitalisering van het podium hebben bereikt en dat het tijd is om terug te keren naar het tastbare, of is de toekomst 100% digitaal?
en
No one can deny that the technological revolution has transformed our industry for the better. High-resolution LED screens, the ability to change atmospheres with a single click, and the spectacular nature of digital content have allowed us to create experiences that were unimaginable fifteen years ago. AV suppliers have done an incredible job democratising a technology that is now the industry standard.
However, in this race for visual spectacularity, I sometimes wonder if we are falling into a dangerous inertia: the idea that "the bigger the screen, the better the event." The true design challenge lies in achieving perfect harmony between screens and physical scenography.
As a stage design professional, I would like to pose an open reflection to my industry colleagues, both technical and creative: Are we using technology to enhance the message, or are we inadvertently letting the background eclipse the subject?
When we place a speaker in front of a large-format LED wall with constantly moving graphics, we are asking the attendee's brain to make an extra effort to ignore the most powerful visual stimulus (the screen) and focus on the subtler one (the human). The result is cognitive overload. As various studies on screen exposure point out, this reduces the efficiency of the neural circuits involved in focused thought. Have you ever been at an event and noticed your gaze drifting to the background, losing the thread of what is being said? Perhaps the challenge is not adding more pixels, but intelligently managing screens and scenography so that the speaker remains the main focus.
Here I share four key points about the relationship between screens and physical stage design that I believe deserve a thoughtful conversation among us all.
1. Eye Biology and Audience Attention
We all know the power of good graphic content. But cognitive science reminds us of something basic: the human eye is hardwired to track light and movement.
When we place a speaker in front of a large-format LED wall with constantly moving graphics, we are asking the attendee's brain to make an extra effort to ignore the most powerful visual stimulus and focus on the subtler one. Have you ever been at an event and noticed your gaze drifting to the background, losing the thread of what is being said? Perhaps the challenge is not adding more pixels, but intelligently managing screens and scenography so that the speaker remains the main focus.
2. In a World of Screens, is Texture the Ultimate Luxury?
We live glued to digital devices. We spend our days staring at flat, light-emitting surfaces. Therefore, I wonder: when someone attends a live in-person event, what do they expect to find?
Perhaps what truly connects people today is seeing real volume, materiality, and depth again. A well-designed physical scenography offers a visual "rest" and a warmth that a screen, no matter how high its definition, cannot replicate. Could it be that the differential value of an in-person event today lies precisely in offering a tactile and three-dimensional experience, leaving digital elements as a complement rather than the whole? The quality of tangible scenography is our greatest asset.
3. The Coexistence of Light and Video
This is a point that directly affects the final image quality. Lighting designers know all too well how difficult it is to properly illuminate a person when there is a massive light source right behind them.
Often, the intensity of the LED "flattens" the subject or pollutes the scene, forcing the use of very aggressive front lighting to compensate. Physical scenography allows us to play with shadows, create volumes, and sculpt the space with light in a much more theatrical and emotional way. Can we find a middle ground where the video does not cancel out the magic of the lighting? The correct interaction between lighting, screens, and scenography is key.
4. Sustainability: What is truly more efficient?
This is where I believe we need to do the math honestly. We tend to think that digital is "clean" because it avoids physical construction. But if we look at the operational carbon footprint, the story changes.
A large-format LED screen running for days consumes a highly significant amount of energy (thousands of watts per hour), not to mention the necessary cooling. In contrast, scenography based on modular aluminium systems (highly reusable), FSC-certified wooden frames (reused 50% of the time), or recycled cotton textiles, has an energy consumption of zero during the event itself. If our goal is true sustainability, perhaps the most "eco-friendly" solution is not always the most technological one, but rather the one that consumes the fewest active resources on site.
Conclusion: Seeking harmony between Screens and Scenography
This is not at all about returning to the Stone Age or eliminating screens. They are fantastic and indispensable tools.
My proposal is simply that we regain balance. That technology becomes one more ingredient, not the only dish on the menu. I envision events where screens intelligently integrated with physical structures provide identity; where light, physical matter, and video dialogue to wrap around and support the message, rather than compete with it.
What are your thoughts? Do you believe we have reached the peak of stage digitalisation and it is time to reclaim the tangible, or is the future 100% digital?
